فلسفه دان بزرگ فوتبال يا ستاره سينما

نابغه فوتبال، فلسفه دان آماتور، ستاره سينماي امروز: آيا كاري هست كه ازيك كانتونا از پس آن بر نيايد؟
راضي كردن اريك كانتونا براي صحبت كار ساده اي نيست و زماني كه شروع به صحبت كند، ديگر پيش رفتن با او و سردرآوردن از صحبت هايش چندان ساده نيست!
وقتي اوبراي منچستريونايتد بازي مي كرد، الكس فرگوسن معمولاً درخواست مصاحبه بااورا لغومي كرد وعاجزانه ميگفت:" اگراو با من هم صحبت كند شانس آورده ام !"
چند مرتبه كه او بالاخره حرف زده، نظرات و عقايد بسيار جالب توجهي مطرح كرده است. هنگامي كه دنيا مي خواست بداند كه چرا اودر 1995 تصميم به برخورد شديد با يك طرفدار بد زبان گرفت، كانتونا اين چنين پاسخ داد كه :" مرغ هاي دريايي دنبال ماهيگير راه مي افتند چون فكر مي كنند ماهي ساردين به دريا ريخته مي شود!"
اكنون ديگر پاسخ هاي او چندان روشفكرانه و درخشان تر نيست.
آيا تماشاي فوتبال را دوست داريد؟
- نه. دوست دارم در خانه بمانم و در ذهنم فيلم بسازم.
اوقات فراغت خود را چگونه مي گذرانيد؟
- سعي مي كنم راه هاي متفاوتي را براي بيان افكارم پيدا كنم. اگر اين كار را نكنم مي ميرم. من به دنبال راه هاي انتزاعي هستم تا حقايق را بيان كنم. شكلي انتزاعي كه اسرار مرا آشكار كنند.

درنيمه دهه1990 كه كانتونا از جلوه خود به عنوان يك شاعر فلسفه دان كه اتفاقاً فوتبال هم بازي مي كرد شادمان بود، عده اي از افراد بدبين عقيده داشتند كه عقيده او به سكوت مرموزش، راه حل زيركانهاي براي پنهان كردن ضعف او در زبان انگليسي است.
اما او در زبان فرانسه هم همين قدر رمزگونه است، علاوه بر اينها،او مي گويد كه براي اين گيج كننده و مرموز به نظر مي رسد كه خودش مي خواهد اين طور باشد. او شرح دهد كه سقراط هم دوست داشت به همين شيوه صحبت كند. كانتونا مي گويد: " سقراط كاري مي كرد تا مردم از خودشان بپرسند سوال كنند. او دوست داشت" خود استنطاقي " را در انسانها برانگيزد. اما تنها به پاسخ هايي كه بيان مي شدند توجه نداشت. او قصد داشت فرايند تفكر را فعال كند. چرا بايد به دنبال پاسخ بود؟ واضح است؟ نه؟
آيا زياد فلسفه خوانده ايد؟
- نه، نخوانده ام؛ زندگي مي كنم. اين چيزها را نمي شود خواند، زندگي اينها را به انسان مي آموزد. اينها چيزهايي نيست كه بشود در كتابها پيدا كرد.
و بعد بدون هيچ توضيح بيشتري مي گويد: " من درصفحه سوم" خورشيد" مطالب زيادي از سقراط خوانده ام."

از بعضي لحاظ او مطمئناً هيچ يك از پيچيدگي هاي فكري كه او را ازهم تيمي هايش درمنچستر يونايتد جدا مي كرد ازدست نداده است. درزمينه هاي ديگر او بسيار تغيير كرده است. 6 سال پس از تصميم ناگهاني او براي ترك فوتبال و بازنشستگي درسن 31 سالگي، او كاملاً از فوتبال و گذشته خود بريده و خود را درحرفه اي جديد غرق كرده است.
در فرانسه، جايي كه استعداد فوتبال كانتونا اغلب به چشم نمي آمد، او بالاخره به يمن آخرين فيلمش " پرخورافراطي" كه در اين تابستان نقطه اوجي درسينماي فرانسه بود به عنوان يك بازيگر جدي شناخته شد.
او با قرار داد خوبي كه براي بازي نقش " سلنا" مي بندد راه ژيلت پاستر و وادي مورفي را ادامه مي دهد. " سلنا" كارآگاهي اهل مارسي، 175 كيلويي و مبتلا به مرض بوليمي ( جوع) است كه تقريباً تما وقت خود را صرف تهيه وبلعيدن مقدار قابل تصوري از غذا مي كند و سپس روي زمين مي افتد و از مرض خود بيزاري و تهوع به خود مي پيچد.
طرح اصلي داستان در حاشيه اين نمايش خارق العاده قرار مي گيرد. اما حول عشق او به يك قاتل جوان و زيبا مي چرخد كه سلنا را نفرت انگيز مي داند. در طول فيلم او به گونه اي يك رژيم غذايي ضربتي را آغاز مي كند كه وزن او را مي كاهد. ناگهان، دختر زيبا عاشق او مي شود.
اگرچه او پنج فيلم ديگر نيز داشته است، اما هنوز منتقدان به استعداد بازيگري او شك دارند.
( درسال 1998، كانتونا با يك ميمون خانگي فيلم كمدي" موكي " را بازي كرد كه اكثريت بر اين راي بودند كه ميمون بازيگر بهتري بود.) اين بار منتقدان همگي بر اين باورند كه بازي كانتونا فيلم را پيش مي برد. فيگارو مي گويد:" او كاملاً به قالب مردي مي رود كه بسيار تنهاست و كاري مي كند تا شخصيت سلنا ملموس و حتماً واقعي شود.او تنها اكنون كه معاملات اين فيلم به توزيع كنندگان انگليسي كشيده شده ، سكوت معمول خود را شكسته است. توليد كنندگان مي خواهند اين فيلم تا قبل از اتمام فصل زمستان در انگلستان به نمايش گذاشته شود.

ولي كانتونا مطمئن نيست كه اين فيلم تاريك و مرتعش كننده با طرفداران انگليسي اش ارتباط برقرار كند. او مي گويد:"اين يك فيلم نسبتاً اديبانه است و مطمئن نيستم كه همه طرفداران منچستريونايتد ازآن خوششان بيايد. اين فيلم اكشن نيست كه خيالت راحت باشد." ( او وقتي كه درباره كارسينمايي خود صحبت مي كند، بسياركمتر مرموز مي نمايد.)
" قسمت هاي زيادي در فيلم وجود دارد كه در تمام آن رسوخ مي كند. بيشتر مردم به سينما نمي روند كه اين نوع چيزها را ببينند."
او علاقه اي به بازي در فيلم هاي تجاري ندارد:" من دوست ندارم در ترميناتور باشم. نمي خواهم به هاليوود بروم. مي خواهم فيلم هايي بسازم كه به نظرم جالب باشد و ذهن را مشغول خود كند."
كانتونا مي گويد كه بازيگري سلامت فكري او را حفظ كرده است. بازيگري وسيله رهايي و نجات اوست از اعتياد به الكل، درمان هاي ترك مواد مخدر و طلاق كه بسياري از دوستان و افرادي با شرايط مشابه او را پس از ترك زمين بازي عذاب داده است. او مي گويد: " اگر تنها يك عشق در زندگي داشته باشي – فوتبال – و آن را از بقيه مسائل زندگي ارجح بداني، شرايط خطرناك مي شود. وقتي كه فعاليت مورد علاقه ات را ترك مي كني مثل اين است كه مي خواهي بميري! مرگ آن فعاليت، مرگ درون خود توست!
" اغلب، بازيكناني هستند كه فوتبال تنها راه آنها براي ابراز خودشان است و هرگز علاقه مندي هاي ديگرشان را رشد نمي دهندم. بنابراين زماني كه ديگر فوتبال بازي نمي كنند، كار ديگري هم انجام نمي دهند. ديگر وجود ندارند، يا احساس مي كنند كه ديگر وجود ندارند. بسياري از بازيكنان فكر مي كنند كه ابدي هستند."