مصاحبه ها و مقالات http://www.iran-goftogoo.com/forums/index.php Fri, 30 Jul 2010 02:10:18 +0200 15 http://www.iran-goftogoo.com/forums/index.php http://www.iran-goftogoo.com/forums/index.php?showtopic=53821 روایت رهنورد از مناظره موسوی - احمدی نژاد

موسوی در شب مناظره، به عنوان يک مرد ايرانی که به همسرش علاقه دارد در اين باره خيلی ناراحت شده بود.من فکر می کنم هر مرد ايرانی نسبت به همسرش متعهد است که از او حمايت کند.موسوی علاوه بر مرد ايرانی يک مرد آذری هم هست و حساسيت زيادی در اين باره دارد.

زهرا رهنورد استاد دانشگاه و همسر میر حسین موسوی در مصاحبه ای مفصل با کانون زنان ایران از ماجراهای زمان انتخابات ریاست جمهوری و انتخاب خود به عنوان سومین متفکر تاثیر گذار جهان سخن گفت .

به گزارش عصر ایران، رهنورد در این مصاحبه در واکنش به انتخاب خود به عنوان سومین متفکر تاثیر گذار جهان در سال 2009 از سوی نشریه " فارن پالسی " گفت : " يک ماه قبل يک نوشته ای به زبان انگليسی از فارين پاليسی به دست من رسيد که به من اعلام کرده بودند :"شما جزو چند متفکربرجسته دنيا هستيد. من اين را خيلی جدی نگرفتم و يک تعداد سوال هم بود که می بايست جواب بدهم که راستش من اصلا پاسخی ندادم .. اما بعدا ديدم که در مطبوعات و رسانه ها به عنوان نفر سوم دنيا از لحاظ انديشه اعلام شده ام."

دکتر رهنورد ، افزود : " انتخاب يک مجله علمی که حتما اين انتخاب با توجه به نظرات خوانندگان و کار شناسانش بوده برای من قابل احترام است . ضمن اينکه بايد اين را بگويم که در جهان متفکران بزرگی وجود دارند که من هميشه نزد آنها آموزش ديده ام . و اين متفکران در سطح ايران و جهان و در غرب و شرق عالم هستند . احتمالا آنچه در انتخاب من بيشتر مورد نظر بوده تاثير گذاری من بر سرنوشت برابری زنان و مطالبات حقوق زنان و همچنين حضور زنان و جوانان در عرصه رايی که نماد دمکراسی بوده است .

وی افزود : " تاکيد می کنم که من هميشه برای احقاق مطالبات زنان تلاش کرده و برای جذب زنان و جوانان برای حضور در انتخابات نيز تلاش کرده ام و دغدغه هميشگی من يعنی آزادی و دمکراسی بوده است .چه آن موقع که يک دختر ۱۸ ساله بودم ،چه در محيط خانواده که همواره ديالوگ هائی در اين زمينه داشتيم چه بعدها که اين دغدغه بزرگ من شد. دغدغه هائی که موجب ورود من به جامعه شد آزادی و دمکراسی و عدالت برای انسان ها بود که فکر می کردم همه اينها در يک حکومت اسلامی تحقق خواهد يافت اما به تدريج به اين نتيجه رسيدم که فاز دمکراسی و آزادی تاکنون مغفول مانده است. "

رهنورد در ادامه این مصاحبه درباره دلایل حضور او در کنار همسرش در زمان انتخابات ریاست جمهوری گفت : "اينکه در انتخابات کنار موسوی قرار گرفتم چند دليل داشت . يکی از دلايل اين بود که درهر مقطعی اگر شرايطی برای من ايجاد شود که درباره آزادی و دمکراسی صحبت کنم از آن استفاده می کنم .چه اين امکان در يک مراسم دانشگاهی باشد يا در عرصه انتخابات يا مراسم هنری. اينها از نظر من فرصت است برای بيان دغدغه هايم يعنی آزادی و دمکراسی وهمچنين برابری حقوق زن و مرد."

وی افزود : " اما وقتی آقای خاتمی و موسوی بالاخره به اين نتيجه رسيدند که موسوی کانديدا شود يکی از دوستان ما که خيلی شخص معتبری است به موسوی گفته بود که شما در ارتباط با زنان و جوانان شانس زيادی نداريد اما درميان توده ها ،افراد ی از بدنه مردم و مذهبی ها طرفدارانی داريد . من عليرغم اينکه مخالف کانديداتوری موسوی بودم و بسيار ترجيح می دادم که آقای خاتمی بيايد و انهم نه به دليل آنکه موسوی کارائی نداشته باشد بلکه به دليل اينکه من اصولا از موضع قدرت متنفرم. به هرحال من همراه با موسوی وارد عرصه انتخابات شدم. چون فکر می کردم می توانم در جذب آرای جوانان و زنان برای او موثر باشم ."

وی در تشریح بیشتر دلایل حضورش در کمپین انتخاباتی موسوی ، افزود :" تلقی من اين بود که خودم را قربانی می کنم برای اينکه ايران خوشبخت شود .چرا که ايران را در شرايط خيلی خطرناک و دشواری می ديدم . در عين حال می دانستم از نظر فکری می توانم برای زنان و نسل جوان جذابيت داشته باشم .پس در نتيجه تصميم گرفتم تلاش کنم زنان و جوانان را جذب کنم تا موسوی رای بياورد و به مردم خدمت کند .

رییس پیشین دانشگاه الزهرا افزود :" اما ازهمان وقت هم تصميم گرفتم ازآن به بعد همان روشنفکر و هنرمند سابق بمانم و زندگی فکری و فرهنگی خودم را ادامه دهم. قبلا هم در مصاحبه هائی که داشتم و از من می پرسيدند اگر شما بانوی اول ايران شويد چه خواهيد کرد پاسخ می دادم من همچنان يک روشنفکر هنرمند باقی خواهم ماند و به موسوی هم گفته بودم اگر رييس جمهور شود در عرصه قدرت در کنارش نخواهم بود .او هميشه می دانست که من با قرار گرفتن او در موضوع قدرت سخت مخالفم."

رهنورد با اشاره به ابهاماتی که در مناظره معروف احمدی نژاد - موسوی به مدرک تحصیلی اش وارد شده بود ، با اشاره به این که احتمالاً اطلاعات نادرست به احمدی نژاد داده بودند ، افزود : " من در دو رشته درس خوانده ام. در دانشگاه تهران نقاشی – مجسمه سازی و پژوهش هنر خوانده ام و در دانشگاه آزاد علوم سياسی . و تنها زنی هستم که در ايران به مرحله فول پرفسوری در رشته هنر رسيده است و هرگزهم از تحصيلات علوم سياسی ام که ده سال هم طول کشيد استفاده خاصی جز اينکه سوادم را زياد کند ، نبرده ام. "

وی افزود :" من به دليل اينکه در ذهن خودم سوال های زيادی نسبت به سياست داشتم، اين رشته را خواندم چون به طور جدی درباره تئوری های سياسی خودم صاحب مساله شده بودم و می خواستم با رشد و پيچيدگی سواد و اطلاعاتم به دغدغه های بزرگ و شخصی ام پاسخ دهم . برای ورود به اين رشته دو بار کنکور دادم يک بار رد و بار ديگر قبول شدم. چون من اصولا آدم درسخوانی هستم و هميشه مشغول درس خواندن و کنکور دادن بوده ام. بنابر اين از دوره ليسانس تا دوره دکترا را دوباره خواندم ."

همسر میر حسین موسوی ، افزود : " طبق قوانين جديد می توانيد با هرليسانسی در دوره فوق ليسانس رشته ديگر شرکت کنيد. اما در آن زمان اين گونه نبود. يعنی فوق ليسانس من هيچ ربطی با علوم سياسی نداشت و من دوباره ۳۰ واحد در دوره ليسانس گذراندم عنوانش هم بود واحدهای مغاير. يعنی اگر کسی ليسانس اش با فوق ليسانسش فرق داشت بايد اين دوره ها را می گذراند و بعد فوق ليسانس و دکترا را گذراندم که مجموعا ده سال طول کشيد... ."

رهنورد درباره خطاب موسوی در دفاع از او در جریان مناظره با احمدی نژاد و اعلام اینکه رهنورد روشنفکر ترین زنان ایران است ، گفت :" شايد می خواست بگويد يکی از روشنفکر ترين زنان کشور يا شايد هم اعتقادش به من يک کمی زيادی باشد . (با خنده) موسوی به من خيلی اعتماد و اعتقاد دارد و البته من هم همين گونه هستم و به او اعتقاد دارم .پس اين به آن در! "

رییس پیشین دانشگاه الزهرا ، در ادامه احساس مهندس موسوی پس از مناظره با احمدی نژاد که در آن درباره همسرش مسائلی مطرح شده بود را چنین تشریح کرد : " آقای موسوی به عنوان يک مرد ايرانی که به همسرش علاقه دارد به طور طبيعی در اين باره خيلی ناراحت شده بود . من فکر می کنم هر مرد ايرانی نسبت به همسرش متعهد است که از او حمايت کند . موسوی علاوه بر مرد ايرانی يک مرد آذری هم هست و خب حساسيت زيادی در اين باره دارد .البته خيلی خوشحال بود که توانسته پاسخ مناسبی به ايشان بدهد".
]]> معمار معمار Fri, 18 Dec 2009 21:07:20 +0100 53821 http://www.iran-goftogoo.com/forums/index.php?showtopic=53806 نامه محسن مخملباف به مصطفی تاجزاده (درباره جنتی)


مصطفی عزیز
پیشنهاد ترا برای محاکمه جنتی خواندم و خاطراتی در مورد جنتی برایم زنده شد.
سال 1357 بود.هنوز چند ماه به انقلاب 22 بهمن مانده بود و ما در زندان قصر بودیم.حسین جنتی پسر جنتی هم با ما بود.او پسری مودب، با هوش و مهربان بود. هنوز چشمان معصوم و لبخند همیشگی اش را به یاد دارم. معمولا عصرها از ساعت 4 تا 5 در حیاط کوچک زندان بند (7و8)با هم قدم می زدیم و برای آینده ایران رویا می بافتیم.
یک روز که با حسین جنتی در حال قدم زدن بودم، بلندگوی زندان نام مرا خواند و دوباره به کمیته مشترک که محل شکنجه و بازجویی ها بود بازگردانده شدم. (این زندان اکنون موزه شده است.زندان امروز تو هم روزی موزه خواهد شد)مرا به اتاق بازجویی بردند. وارد اتاق که شدم، نگهبان چشم بند را از چشمم برداشت و روی صندلی نشستم.بازجویم عوض شده بود و این بار رسولی، بازجویی که قد کوتاهی داشت، واز خشونت او در بازجویی ها بسیار بد می گفتند روبرویم بود.سمت راست من، درست روبروی میز بازجو، مردی نحیف الجثه و با ریش بلند نشسته بود که دستهایش لرزه گرفته بود و نمی توانست خودکار را در دست بگیرد. رسولی نگاهی به من انداخت و بعد از چند ناسزا و تهدید، برگه های بازجویی را جلوی من گذاشت.سوالات روی برگه مربوط بود به فعالیت های سیاسی من در زندان سیاسی و گزارش هایی که از فعالیت های من توسط ماموران مخفی در زندان رسیده بود.
بعد از چند لحظه رسولی با اشاره به مرد نحیف و لرزانی که در حال لرزیدن بی وقفه بود، پرسید:اینو می شناسی؟
به مرد لرزان بهتر نگاه کردم. او را نمی شناختم. گفتم:نمی شناسم.
رسولی گفت:این بابای حسین جنتی است که عصرها باهاش توی حیاط زندان قدم می زنین.
این اولین بار بود که من آقای جنتی را می دیدم. ایشان هنوز آیت اله نبود و اسم و رسمی نداشت.
رسولی به او رکیک ترین فحش ها را داد و گفت:تو که کتک نخورده لرزه گرفتی برای چی روی منبر علیه شاه حرف زدی؟!
و آقای جنتی قسم خورد که علیه شاه اصلا حرف نزده و فقط روضه اباعبدالله خوانده.
رسولی با فحش به او گفت: ما نوارتو رو ضبط کردیم.این دفعه ولت می کنم بری، ولی اگه دفعه دیگه از این گه ها بخوری از ریش آویزونت می کنم.
و آقای جنتی می لرزید و قسم و آیه می خورد که غیر از روضه ابا عبدالله بالای منبر حرفی نزده و نخواهد زد.
مدتی بعد که بازجویی های جدیدم تمام شد، به قصر برگشتم و ماجرا را برای حسین جنتی گفتم و اشک او از کنار لبخند همیشگی اش سرازیر شدوگفت: پدرم را که دیدی، جثه بسیار ضعیفی دارد و طاقت شکنجه ندارد.

سال ها بعد من در حوزه هنری قصه نویس بودم. حوزه هنری که ابتدا توسط هنرمندان جوان به طور مستقل شکل گرفته بود، طبق فرمان خمینی موظف شد زیر مجموعه سازمان تبلیغات باشد. و از آن پس آیت اله جنتی که رئیس سازمان تبلیغات بود، سه شنبه ها برای سرکشی به حوزه هنری می آمد.
دریکی از آن روزها به هنگام ناهاربود که آیت اله جنتی آمد.در حالی که دست پسر بچه کوچکی را گرفته بود .در آن ایام معمولا ناهار هنرمندان حوزه هنری نان و هندوانه بود.او سر سفره نشست، اما لب به غذا نزد و در حالی که ما ناهار می خوردیم، ایشان در باب حرام بودن موسیقی مشغول صحبت شد.من از مدیر وقت حوزه هنری پرسیدم:چونکه نان و هندوانه ناهار ماست، آیت اله جنتی غذا میل نمی کنند؟
و مدیر حوزه هنری گفت: ایشان روزه هستند.
گفتم: نه ماه رمضان است که روزه واجب باشد و نه دوشنبه و پنج شنبه که روزه مستحبی بگیرند، امروز سه شنبه است و من تا به حال درباره روزه سه شنبه نشنیده ام.
مدیر حوزه گفت:آقای جنتی نذر کرده بوده که اگر پسرش حسین جنتی که فراری است،و روند انقلاب را قبول ندارد، دستگیر یا اعدام شود،ایشان 40 روز روزه شکر بگیرند.دیروز پسرآیت اله ،حسین جنتی، در اصفهان کشته شد و این روزه آیت اله جنتی برای شکرگذاری اوست. و این پسر کوچک هم نوه اوست. یعنی پسر حسین جنتی.
چشم های پسر حسین شبیه چشم های حسین معصوم بود و درگوشه لبش همان لبخند همیشگی حسین پیدا بود.مدیر حوزه گفت نوه آیت اله هنوز از کشته شدن پدرش خبردارنشده.و قرار نیست به این زودی ها به او بگویند.

مصطفی عزیز!
جنتی در زندان ساواک کتک نخورده و شکنجه نشده لرزه گرفته بود، اما وقتی نوبت به قدرت رسید، دیگر لرزه و لقوه نگرفت. حتی چشمش را بر خون پسرش بست.او در آن روز سه شنبه، بی آن که نشانه ای از تاثر از خودش بروز بدهد، تنها در باب حرام بودن موسیقی در اسلام حرف زد.
من او را مقایسه می کنم با آیت اله منتظری که وقتی فرزندش محمد شهید شد،روبروی دوربین تلویزیون با صداقت تمام گریست. منتظری اگر پسر خودش را دوست نمی داشت، چگونه می توانست زندانیان بی گناه دیگری را که در سال 67 اعدام شدند، دوست داشته باشد و برای اعتراض به ظلمی که بر آن ها شده، دست از رهبری در آینده بردارد.

مصطفی عزیز!
جنتی چشم بستن بر تقلب در انتخابات را از چشم بستن بر خون پسرش و چشم بستن بر ضعف خود در بازجویی های ساواک تمرین کرده است.
کسانی که با من سر آن سفره نان و هندوانه آن روز سه شنبه نشسته بودند همان کسانی بودند که چندی بعد با حکم حضرت آیت اله جنتی به دلیل اعتراض به دور شدن انقلاب از آرمان های اولیه اش از حوزه هنری اخراج شدند.
این گروه 15 نفر بودند. به جز من یکی از آن ها سلمان هراتی بودکه درتصادف ماشین کشته شد. یکی حسن حسینی بود که سال ها خانه نشین شد و دقمرگ شد و یکی قیصر امین پور که این روزها پس از مرگش برای او امامزاده می سازند و در زمان حیاتش با حکم جنتی اخراجش کردند و سالیان دراز مغضوب شد.

مصطفی عزیز!
امروزه نه تنها روح حسین جنتی از دست رفتار پدرش در رنج است، نه تنها قهرمانان در بندی چون تو، از ظلمی که جنتی بر روند دمکراسی ایران کرده است در خشمید، که دیگر خدا از دست او به فریاد آمده است.صدای خشم خدا را از فریاد بندگان خشمگین اش در خیابان های سبز ایران نمی شنوی؟
من اگر جای خدا بودم از آنچه جنتی به نام من انجام داده ست ،خدایی ام را پس می دادم .

محسن مخملباف
25/9/1388]]> معمار معمار Wed, 16 Dec 2009 22:58:21 +0100 53806 http://www.iran-goftogoo.com/forums/index.php?showtopic=53801 رفسنجانی بر سر دوراهی • مصاحبه




علی‌اکبر هاشمی رفسنجانیدر روزهای اخیر چهره‌های وابسته به طیف "تندرو" اصول‌گرایان بر شدت حملات خود علیه علی‌اکبر هاشمی رفسنجانی، افزوده‌اند.علت چیست و چه چشم‌اندازی برای آینده هاشمی رفسنجانی می‌توان متصور شد؟ مصاحبه احمد قابل

معاون "ایرنا"، خبرگزاری رسمی جمهوری اسلامی، دستور داد که از این پس در اخبار و گزارشها عنوان حجت‌الاسلام را به جای آیت‌الله در مورد علی‌اکبر هاشمی رفسنجانی، رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام و رئیس مجلس خبرگان، بکار گیرند. همچنین آیت‌الله یزدی، دبیر جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، همچون مجتبی ذوالنور، نماینده ولی فقیه در سپاه پاسداران، و روح‌الله حسینیان، نماینده مجلس، که جزو اصولگرایان تندرو به شمار می‌آیند در سخنان خود به حملات تند و کم‌‌سابقه علیه رفسنجانی پرداختند. احمد قابل، پژوهشگر علوم دینی و تحلیلگر سیاسی مقیم ایران به پرسشهای دویچه وله در این زمینه پاسخ گفته است.



دویچه وله: آقای قابل، بعد از یک دوره کاهش حملات به آقای رفسنجانی، در روزهای اخیر شاهد تشدید حمله به ایشان هستیم. شما علتش را چه می‌دانید؟


احمد قابل: عمدتاً خودشان این طور بیان می‌کنند که بعد از صحبت‌های آقای هاشمی در مشهد و اینکه گفته بودند، من در این فضا نمی‌توانم صحبت کنم و شرایط، شرایط مناسبی نیست و بعدهم چند انتقاد کرده بودند از اینکه چرا بسیج و سپاه را در برابر مردم قرار داده‌اید، بعد هم عبارتی آورده بودند که "اگر مردم نخواهند، همه‌ی ما باید کنار برویم"، این‌ها را انگیزه قرار دادند برای اینکه مجدداً به ایشان هجوم بیاورند، و پس از سکوتی که آقای هاشمی داشت، احساس کنند که آقای هاشمی عوض نشده است. چون این مدت که آن‌ها هم کمی آرامتر شده بودند، تصور این بود که آقای هاشمی از جریان اعتراضی فاصله گرفته و مثلاً با حاکمیت همراه شده است. با این تصور، یک مقدار فشارها و هجوم‌های به ایشان را کم کرده بودند. منتهی با این سخنان مجدداً آن را آغاز کرده‌اند.



این حملات به نوعی در تناقض با صحبت‌های حمایت‌گرایانه‌ی آقای خامنه‌ای در مورد آقای رفسنجانی است. آیا صحبت‌های آقای خامنه‌ای در اینجا جدی گرفته نمی‌شود یا مسئله‌ی دیگری مطرح است؟


آن صحبت آقای خامنه‌ای در حقیقت در زمانی بود که شاید چندماه آقای هاشمی سکوت کرد و حرف نزد. به اصطلاح برای یک استمالتی از ایشان و و جذب مجدد ایشان به حاکمیت. به این خاطر، آقای خامنه‌ای در ضمنی که سخنرانی داشتند و از افراد مختلف به عنوان مسئولان کشور نام بردند که این‌ها همه محترمند، عنوان رئیس مجمع تشخیص مصلحت را هم آوردند. طبیعی بود که تا وقتی که آقای هاشمی سکوت می‌کرد یا مطالبی را می‌گفت که به نفع آن‌ها بود، طبیعتاً آن‌ها بیشترین احترام را برای وی قائل بودند. ولی مشخص شده است که آنها در صورتی برای افراد احترام قائلند که تابع نظر آن‌ها باشند. ولی اگر بخواهند مستقل بیاندیشند، اندیشه‌های خودشان را ابراز کنند و به حاکمیت انتقادی کنند، از نظر حاکمیت و باند همراهش، هیچ گونه احترامی ندارند؛ نه تنها شایسته‌ی احترام نیستند، بلکه همه‌گونه اهانت هم مجاز می‌شود. پس خیلی چیز عجیبی اتفاق نیفتاده است. یعنی الان هم اگر آقای هاشمی باز سکوت کند، یک مدتی از سکوتش بگذرد، ممکن است باز یک‌مقداری این‌ها هم سکوت کنند. ولی اگر آقای هاشمی بخواهد منویات و مطالب خودش را ابراز کند، این‌ها دست به هجوم می‌زنند. حتی این نشان می‌دهد که حمایت آقای خامنه‌ای هم از آقای هاشمی مشروط است. چون آقای خامنه‌ای وقتی از معترضین انتقاد می‌کند، همه‌ی معترضین را مورد انتقاد قرار می‌دهد و در حقیقت بیانش این است که هرکس غیر از فهم ایشان و تحلیل ایشان فهم و تحلیلی داشته باشد و بخواهد آن را ابراز کند، او هم جزو کسانی است که مخاطب آقای خامنه‌ای قرار می‌گیرد. منتهی آقای خامنه‌ای سعی‌اش این است که خودش را مستقیم با افراد دانه‌درشت صحنه‌ی سیاست به تقابل نیندازد. طبیعتاً افرادی که حامی ایشان هستند به میدان می‌آیند و شروع می‌کنند به هتک حیثیت کردن. والا خب کلی‌اش را خود آقای خامنه‌ای در سخنرانی‌اش گفته و بعد از سخنرانی ایشان است که این هجوم‌ها آغاز شده است.



به نظر می‌آید یکی از عوامل اختلاف در درون جناح اصولگرا در برخورد طیف‌های متفاوت این جناح با آقای رفسنجانی نمود پیدا کرده باشد. آیا آقای رفسنجانی می‌تواند یک عامل واگرایی بیشتر در این جناح بشود؟


درست است که آقای هاشمی و امثال آقای هاشمی را تا چند سال پیش، یعنی تا دوره‌ی قبل از ریاست جمهوری، اصلاً نمی‌شد از حاکمیت تفکیک‌ کرد و همیشه حامی رفتاری بودند که از سوی حاکمیت در سطح جامعه می‌شد، توجیه‌گر بودند یا خودشان مباشر بودند. در این‌ها نمی‌شود تردید کرد. یعنی ببینید، مثلاً الان همین داستانی که خود آنوری‌ها هم دارند مطرح می‌کنند، در قضیه‌ی پاره‌شدن عکس آیت‌الله خمینی، ما صحنه‌ی مشابه این را در قضیه کنفرانس برلین در کشور آلمان داشتیم. آقای هاشمی یکی از کسانی بود که بعد از برخوردهای بسیار زشتی که با شرکت‌کنندگان در کنفرانس برلین شد، در خطبه‌های نماز جمعه با یک شعفی آمد و تحت عنوان اینکه خدا این‌ها را رسوا کرد، از آن تصویری که تلویزیون ایران پخش کرد و بعد هم برخوردهای دستگاه قضایی با مخالفان و معترضان در آن زمان به شدت حمایت کرد. من نمی‌خواهم بگویم که چون ایشان آنجا ظلم کرده، اینجا امروز حق است که به ایشان ظلم شود. نه! ظالم هم اگر یکجایی ظلم کرده، به نظر من، امروز اگر مظلوم واقع شود، باید از حق‌اش دفاع کرد. ولی می‌خواهم بگویم که آقای هاشمی اگر امروز دارد اعتراض می‌کند، پیش خودش فکر می‌کند که شرایط بسیار متفاوت با آن روز است. یعنی احساس می‌کند امروز کیان نظام جمهوری اسلامی در خطر است. نحوه‌ی رفتار حاکمیت به گونه‌ای شده است که اصلاً نه از تاک نشانی باقی می‌ماند، نه از تاک‌نشان. به هرحال باید چیزی به نام جمهوری اسلامی باقی بماند، تا حالا آقای هاشمی به عنوان معترض بعضی از سیاست‌ها، اما مدافع اصل نظام، بتواند آینده‌ای برای خودش و برای فکرش، برای اندیشه‌اش و برای کل فعالیت‌های سیاسی عمر خودش ببیند.



به نظر من می‌آید که حتی آقای خامنه‌ای و این‌ها هم در تصورشان این است که باید این نظام باقی بماند، منتهی راه بقای نظام را گم کرده‌اند. یعنی شیوه‌هایی را دارند انتخاب می‌کنند که پیشاپیش همه‌ی خردمندان عالم هشدار داده‌اند که این روش‌ها منجر به سقوط حکومت‌ها می‌شود، نه منجر به بقای حکومت‌ها. یعنی به عوض اینکه از ابزاری استفاده کنند که منجر به بقای یک حکومت می‌شود، که عدالت است و دادن آزادی و حق مردم، از این عدول کرده‌اند و با ظلم و ستم به مردم و سلب حقوق مردم می‌خواهند حکومت کنند. خب اگر این حکومت می‌خواست باقی بماند، در گذشته حکومت‌های مستبد هم باقی می‌ماندند. گرچه بعضی حکومت‌های مستبد زمانی طولانی حاکم بودند. شاید آقایان می‌گویند اگر در دوران ما اتفاق نیفتد که حکومت ساقط شود، حالا به دوره‌ی بعد رسید به جهنم که ساقط شود. لابد این را تصور می‌کنند که این رفتارها را دارند رقم می‌زنند.



ولی آقای هاشمی و تمام کسانی که در پدیدآمدن این اوضاع به عنوان نظام، به عنوان یک حاکمیت نقش داشتند، دلشان می‌سوزد، ضمن اینکه برای خودشان هم احساس خطر می‌کنند در آن نظامی که برایش کلی تلاش کرده و زحمت کشیده‌اند، فکر می‌کنم که جا دارد که کمی مقاومت کنند. گرچه حالا این مقاومت‌ها کم است و گاهی وقتها اصلاً نیست و در برابر فشارها و ظلم و ستم تسلیم می‌شوند، ولی حالا یکجا هم که ایشان می‌خواهد بایستد و از حقیقتی دفاع کند که در ورای آن بخشی از منافع ملت هم تأمین می‌شود، اینجا باید از ایشان حمایت کرد. به هرحال طیفی که خودش دارد ظلم می‌کند و در این ظلم‌ها امروز شریک است، به عنوان کودتاچیانی که بعد از انتخابات سعی کردند رأی ملت را بدزدند، طبیعی است که اگر آقای هاشمی بخواهد از حاکمیت جدا شود و جبهه‌ی حاکمیت را تضعیف کند، در برابر او می‌ایستند. خب خیلی‌ها غیر از آقای هاشمی بعد از انتخابات از جبهه‌ی حاکمیت فاصله گرفتند. بعضی‌ها از مراجع تقلید فاصله گرفتند. امروز همین سخنانی که بعضی از آقایان مراجع می‌گویند که مراجعی هستند نزدیک و طرفدار حکومت، این نشان می‌دهد که به هرحال آن‌ها دچار ریزش خیلی شدیدی شده‌اند. ضمن اینکه اطلاعات دقیق‌تری هم وجود دارد که افراد زیادی، حتی در درون دفتر آقای خامنه‌ای، زاویه پیدا کرده‌‌اند و به مخالفت برخاسته‌اند.



چه آینده‌ای را شما برای وضعیت یا موقعیت آقای رفسنجانی در درون این حکومت می‌بینید؟ آیا وضعیت آقای رفسنجانی تابعی از وضعیت و سرنوشت جنبشی است که در مردم بوجود آمده است؟


ببینید، به نظر من پیش روی آقای هاشمی دو راه قرار دارد. یک راه این است که به وضعیت انتقادی خودش، حالا با همان روحیه‌ای که خودش دارد، یعنی یکمقدار نرمتر و آرامتر نسبت به مثلاً فرض کنید نیروهای سیاسی دیگر، با یک حالت به قول خودش پدرانه و دلسوزانه و به عنوان یک منتقد دلسوز برای حکومت باقی بماند، خب این یکمقداری شاید چهره‌ی آقای هاشمی را در درون معترضان بازسازی کند، یعنی اعتماد از دست رفته‌ی برخی از معترضان به آقای هاشمی را برگرداند.



راه دیگرش این است که آقای هاشمی بخواهد جلب توجه حکومت و طرفداران حکومت را کند. مقصودم از حکومت، حاکمان فعلی هستند. اگر آقای هاشمی بخواهد سرنوشت خودش را با آن‌ها گره بزند و مجدداً به جمع آن‌ها برگردد، خب می‌دانید که این بازگشت با توجه به هتک حیثیتی که از ایشان شده، و این مستمر هم بوده، و کسی الان در رأس قوه‌ی مجریه است که به شدت با ایشان زاویه دارد و اصلاً در پی حذف ایشان است، یعنی حتی آن زمانی که آقای هاشمی حرفهای مخالف هم نمی‌زده، سعی می‌کرده که جایگاهش را از او بگیرد و تضعیف‌اش کند، طبیعتاً به عنوان یک چهره‌ی دست چندم در آن طرف پذیرفته خواهد شد و نه به عنوان چهره‌ی دست اول. یعنی کسی که امروز مثلاً یک نماینده قلابی مجلس می‌آید و شروع می‌کند تمام حیثیت گذشته‌ی او را مورد اعتراض و سؤال قراردادن و از بین بردن.



وقتی کار به اینجا رسیده است که مثلاً در خبرگزاری ایرنا بگویند که برای ایشان بجای استفاده از لفظ آیت‌الله از لفظ حجت‌الاسلام استفاده کنند، یعنی این قدر بیایند شأن ایشان را پایین بیاورند، آن هم کسانی این تصمیمات را بگیرند و در رده‌ای این تصمیم‌گیری بشود که ابداً این‌ها خودشان جایگاهی در بین مردم ندارند، وقتی که حالا ایشان را بخواهند بپذیرند، مجدداً هم حتی اگر بیایند بگویند آیت‌الله هاشمی رفسنجانی، ولی آن اهانتی که آن فرد به خودش اجازه داده به این شخصیتی که آقای هاشمی دارد و نفر دوم انقلاب حساب می‌شده در مجموعه‌ای که الان باقی‌مانده‌است، یعنی بعد از آقای خامنه‌ای تنها کسی است که بیشترین نسبت را با آقای خمینی داشته و حتی بیشتر از آقای خامنه‌ای به آقای خمینی نزدیک بوده است، عملاً وقتی تا این حد تحقیر شده، در مجامع خود آن‌ها دیگر برای ایشان ارزشی قائل نیستند. فقط ممکن است از رژه‌ی ایشان در برابر مخالفان خرج کنند، اما مطمئناً برای ایشان اعتباری قائل نیستند. یعنی منتظرند باز جایی نقطه‌ضعفی کوچک از ایشان پیدا کنند تا بلافاصله زمین‌اش بزنند. وقتی کسی این قدر جایگاهش متزلزل است، طبیعتاً رفتن به سوی جناح مسلط برای آقای هاشمی نمی‌صرفد، حتی به لحاظ شخصی که بخواهد مجدداً به آن سو برگردد.



این طرف ولی ایشان پیش بعضی افراد واقعاً اعتبار دارد. یعنی امثال آقایان کروبی، خاتمی، میرحسین موسوی و بیت آیت‌الله خمینی، به شدت برای ایشان احترام قائلند. عده‌ای هم از جناح اصولگرا هستند، مثلا در جامعه‌ی روحانیت مبارز یا در مجمع تشخیص یا بعضی از اعضای مجلس خبرگان هستند که علی‌رغم فشار فوق‌العاده‌ای که طیف آقای جنتی و طیف دولت داشتند، به ایشان به عنوان رئیس مجلس خبرگان رأی داده‌اند. این‌ها هنوز برای آقای هاشمی احترام قائلند. احتمالاً و اتفاقاً آن وجاهتی که ایشان در آن جمع دارد، همین روحیه‌ای است که ایشان را به عنوان یک منتقد دلسوز می‌دانند. یعنی همه‌ی هستی ایشان را با همه‌ی هستی ستمگران جمع نمی‌بندند، می‌گویند ایشان نسبت به آن‌ها زاویه دارد، به این عنوان ایشان محترم است. اگر ایشان بخواهد این خاصیت را که در تصور آن‌ها است کنار بگذارد و به جمع ظلمه‌‌ای برگردد که امروز بر مردم دارند حکومت می‌کنند و ظلم می‌کنند، و مؤید رفتارهای آن‌ها باشد، به طور طبیعی ایشان این جایگاه را هم از دست خواهد داد و آن طرف هم جایگاهی به دست نخواهد آورد.



مصاحبه‌گر: کیواندخت قهاری

تحریریه: فرید وحیدی]]> iran-goftogoo iran-goftogoo Tue, 15 Dec 2009 18:24:23 +0100 53801 http://www.iran-goftogoo.com/forums/index.php?showtopic=6102 حومه‌ى پاريس و هشتمين شب متوالى خشونت و درگيرى

پاريس: موج خشونت در نواحى اطراف شهر پاريس پايان نمىگيرد. جوانان عاصى براى هشتمين شب متوالى به خيابان‌ها ريختند و خرابى به بار آوردند. به گفته‌ى پليس، تاكنون بيش از ۱۶۰ خودرو به آتش كشيده شده و همچنين يك مدرسه نيز مورد حمله قرار گرفته است. مقامات رسمى مى‌گويند، تنش‌ها اندكى كاهش يافته است. با وجود اين همين مقامات تاكيد مى‌كنند كه درگيرى‌ها به مناطق ديگرى از جمله شهر Dijon، شمال غربى و جنوب فرانسه كشيده شده است. اكثر آشوب‌كنندگان را آفريقايى‌هاى مهاجرى تشكيل مىدهند كه بيكارند. دومينيك دو ويلپن، نخست وزير فرانسه ضمن تاكيد بر عزم راسخ خود براى پايان بخشيدن به درگيرى‌ها اعلام كرد كه بايد در اين زمينه مذاكرات بيشترى انجام گيرد.

]]> شيرين iran-goftogoo Fri, 04 Nov 2005 10:03:32 +0100 6102 http://www.iran-goftogoo.com/forums/index.php?showtopic=53794 برای نجات جو، فرصت اندک است


دود کردن همچنان علامت صنعت است. اکنون صنعتی دیگر باید
که خرابکاری‌های صنعت دودزا را جبران کند

[title]راجندرا پاچاوری، رئیس شورای علمی بررسی تغییرات جوی سازمان ملل متحد می‌گوید: اگر افزایش میزان حرارت جو بخواهد تا حد ۲ تا ۴ /۲ درجه بماند، بایستی حداکثر از سال ۲۰۱۵ نشر گازهای گلخانه‌ای در جو رو به کاهش بگذارد. [/title]

از روز چهارشنبه (۱۶ دسامبر / ۲۵ آذر) مرحله‌ی نهایی کنفرانس کپنهاگ آغاز شده است. این کنفرانس از دوشنبه‌ی هفته‌ی گذشته آغاز به کار کرده است. بحث‌ها به کندی پیش می‌روند و به نظر می‌رسد که نمی‌توان در ظرف دو هفته به نتیجه‌‌ای دست یافت که هم مؤثر باشد، هم همگان را راضی کند.



بحث در مورد وضعیت بحرانی جو زمین، بر اثر بالا رفتن تراکم دی‌اکسید کربن (CO2) و گازهای دیگر در آن، مدتهاست که آغاز شده است. دو سال پیش در بالی (اندونزی) کنفرانسی تشکیل شد که آغازگاه تدارک قطعنامه‌ی کنفرانس کپنهاگ بود. بر این قرار فرصت به اندازه‌ی کافی وجود داشته است تا قطعنامه‌ای تدارک دیده شود که راهگشای اقدامات مؤثری برای نجات جو زمین باشد.



خطرهای عینی


در همین زمان کوتاه باقی مانده، کنفرانس بایستی به توافقی دست یابد که بتوان آن را با معیارهایی عینی موفق دانست. این معیارهای عینی را نه سران حکومت‌ها و منافع اقتصادی، بلکه واقعیت خطری پیش می‌گذارد که محیط زیست را تهدید می‌کند.



انسان تا کنون آن قدر دی‌اکسید کربن و گازهای مضر دیگر وارد جو زمین کرده که جو به شکل خطرناکی گرم و مسموم شود. دیگر نمی‌توان مانع از تغییر آب و هوایی‌ای شد که رخ داده و اثرات خود را آشکار کرده است. اما از هر جایی که مانع ضرری شویم، فایده کرده‌ایم.



راجندرا پاچاوری (Rajendra Pachauri)، رئیس یک شورای علمی سازمان ملل (IPCC) که به تغییرات اقلیمی می‌پردازد، می‌گوید: اگر افزایش میزان حرارت جو بخواهد تا حد ۲ تا ۴ /۲ درجه بماند، بایستی حداکثر از سال ۲۰۱۵ نشر گازهای گلخانه‌ای در جو رو به کاهش بگذارد.



ممکن است پنداشته شود که مثلا ۲ درجه حرارت بیشتر چندان مهم نیست. اما آنچنان که راجندرا پاچاوری می‌گوید بر اثر این میزان حرارت بیشتر جو، سطح آب دریاها ۴۰ تا ۱۴۰ سانتی‌متر بالا می‌آیند. این فقط بر اثر واکنشی انبساطی است. از طرف دیگر، یخ‌های قطبی بیشتر ذوب می‌شوند. پس این خطر جدی می‌شود که جزیره‌هایی زیر آب روند و آب اقیانوس جایی چون بنگلادش را فرا گیرد.



حال اگر این پا و آن پا شود و موضوع به جای سال ۲۰۱۵ سال ۲۰۲۱ جدی گرفته شود، آنگاه کار سخت‌تر خواهد شد. منحنی کاهش نشر گاز بایستی با شتاب بیشتری نزول کند: سالی ۹ درصد. این کار به لحاظ اقتصادی و فنی ممکن است ناشدنی باشد.



راجندرا پاچاوری، از سخنرانان روز نخست کنفرانس کپنهاگ بود. او در سخنرانی‌اش هم در مورد طغیان آب هشدار داد، هم در مورد کمبود آب. او گفت که اگر ازدیاد درجه‌ی حرارت هوا آهنگ کنونی خود را حفظ کند به زودی ناحیه‌های نیمه‌خشکی چون اطراف مدیترانه، غرب ایالات متحده، جنوب افریقا و شمال شرقی برزیل دچار کمبود آب خواهند شد.



یک انقلاب صنعتی تازه


چه باید کرد؟ پاسخ روشن است. از میزان نشر گاز در جو باید کاست و این کاری است که همه باید در آن مشارکت کنند.

دیرک مسنر (Dirk Messner)، عضو شورای علمی جنبی دولت آلمان برای مسائل اقلیمی و زیست‌محیطی می‌گوید: «تا سال ۲۰۵۰ هر انسانی در هر کجای جهان مجاز است حداکثر یک تا یک و نیم تن گاز گلخانه‌ای وارد جو کند. این آن سطحی است که اکنون در هندوستان می‌بینیم. به عنوان مثال ما در آلمان هر کداممان ده تن گاز در جو نشر می‌دهیم. این رقم برای ایالات متحده‌ی آمریکا ۲۰ تن است.»



این ارقام نشان می‌دهند که با چه شتابی باید دست به کار شد و مانع نشر بیشتر CO2 و دیگر گازها در جو گردید. کار کاررستانی که باید صورت گیرد به گفته‌ی دیرک مسنر به یک "انقلاب صنعتی" تازه می‌ماند. صنعت، این بار بایستی نه در هیئت دودکش‌هایی برای پخش دود در فضا، بلکه به صورت تمهیداتی برای جلوگیری از این کار ظاهر شود.

]]> iran-goftogoo iran-goftogoo Tue, 15 Dec 2009 16:33:52 +0100 53794 http://www.iran-goftogoo.com/forums/index.php?showtopic=53788 .انقلاب فرهنگی؛ تصمیم گیران دیروز، مخالفان امروز
محمد قوام

بی بی سی


انقلاب فرهنگی بیش از دو سال دانشگاه های ایران را به تعطیلی کشاند

شورای عالی انقلاب فرهنگی برای سامان دادن به آنچه که "گسترش نفوذ فرهنگ اسلامی در شئون جامعه و تقویت انقلاب فرهنگی" خوانده می شد، تشکیل شد.

انقلاب فرهنگی توصیفی بسیار آشنا در اوایل دهه ۱۳۶۰ بود که منجر به تعطیلی نسبتا طولانی دانشگاه از خرداد ۱۳۵۹ تا آذر ۱۳۶۱ بود.

تصمیم ها، اقدامات، برنامه ها و مصوبات این شورا در دهه ۶۰ خورشیدی و در جریان تعطیلی و بازگشایی دانشگاه یکی از بحث انگیزترین موضوعات تاریخ معاصر ایران شده است که هنوز نیز میان اعضای قدیم آن و داشجویان و اساتید اخراجی بالا می گیرد.

نمونه آخر آن انتقاد محمود دولت آبادی از عبدالکریم سروش از تصفیه و پاکسازی در دانشگاه در دهه ۶۰ بود که پاسخ کم سابقه و تند آقای سروش را در پی داشت.

آقای سروش همراه با جلال الدین فارسی، حسن حبیبی، مهدی ربانی املشی، محمد جواد باهنر، شمس آل احمد و علی شریعتمداری هسته هفت نفره ستاد و سپس شورای انقلاب فرهنگی را تشکیل دادند.

عبدالکریم سروش ۳۰ سال پیش در چنین روزهایی درباره ضرورت انقلاب فرهنگی در دانشگاه ها گفته بود " دانشگاه ها باید عطر و بوی اندیشه اسلامی به خود بگیرند و این گلستان، گلستان معطری باشد که هر کس وارد آن می شود، از همان ابتدا مشامش به این بوی دلنواز عطرآگین شود."

آقای سروش اینک سی سال پس از این سخنرانی نگاهی دیگر به اسلامی کردن دانشگاه ها دارد و می گوید "البته دانشگاه های ما امروز عطر و بوی گلستان اسلامی را ندارند. منتهی این نکته احتیاج به توضیح دارد. وقتی که من آن سخنان را نزدیک به ۳۰ پیش گفتم، متوجه شدم که برداشت ما از اسلام و اصلا درک معنای کلمه اسلام نزد ما و نزد کسان که متولیان امور بودند، فقیهانی که صاحب مناصب بودند، فرق بسیار دارد."

"طرح ناممکن"

پس از انقلاب اسلامی در بهمن ۱۳۵۷ به اعتقاد انقلابیون جوان و عموما دانشگاه رفته، اعتقاد بر این بود که این انقلاب باید فضای دانشگاه ها را هم در بر بگیرد و نه فقط محیط دانشگاه که متون درسی هم اسلامی شود و فضایی که غیر اسلامی تلقی می شد پالوده شود.

صادق زیباکلام استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران در آن سال ها از شمار دانشجویانی طرفدار انقلاب فرهنگی بود.

آقای زیباکلام پس از گذشت نزدیک سه دهه به آن روزها نگاه می کند و می گوید که طرح اسلامی کردن متون دانشگاهی و وارد کردن رشته هایی نظیر روانشناسی اسلامی، اقتصاد اسلامی و چنین مواردی طرحی ناممکن بود که پس از گذشت چند ماه از آغاز انقلاب فرهنگی ناممکن بودن آن معلوم شده بود.


دانشگاه تهران به عنوان یکی از مهمترین
هدف های انقلاب فرهنگی، طی ماه های
اخیر صحنه اعتراض دانشجویان به
سیاست های دولت بوده است


با برگزاری امتحانان آخر سال تحصیلی، دانشگاه های ایران در تاریخ ۱۵ خرداد ۱۳۵۹ تعطیل و انقلاب فرهنگی به این ترتیب عملا آغاز شد.

به گفته آقای سروش تعطیلی دانشگاه اقدامی از سوی "ستاد" انقلاب فرهنگی و بازگشایی آن ماموریت "شورای انقلاب فرهنگی" بود.

آقای سروش می گوید کسانی که دانشگاه ها را بسته بودند، می خواستند دانشگاه ها تا ۲۰ سال بسته بماند تا تمام اصلاحات لازم صورت بگیرد و آنگاه بازگشایی شود. او می گوید "ما نزد آیت الله خمینی رفتیم و از ایشان خواهش کردیم که اجازه دهند دانشگاه ها را هرچه زودتر باز کنیم و پس از یک سال تا یک سال و نیم، ما دانشگاه ها را باز کردیم."

به گفته افرادی که از نزدیک فعالیت های شورای انقلاب فرهنگی را دنبال می کردند، پس از بازگشایی دانشگاه ها در آذر۱۳۶۱ هم تغییر چندانی رخ نداد و آنچنان که آقای سروش می گوید "هدف این بود که دانشگاه ها را اسلامی بکنیم. به این معنا که اگر چیزی هست که ضد اسلام است از آنجا بزداییم. البته حقیقتش چیز ضد اسلامی چندان وجود نداشت."

بحث انگیزی پس از ربع قرن

اما آنچه که موضوع انقلاب فرهنگی را موضوعی باز و بحث انگیز، حتی پس از گذشت نزدیک ۳ دهه کرده است، موضوع اخراج اساتید و دانشجویان بود.

عبدالکریم سروش می گوید که شورا تا مدت زیادی رئیس و دبیر نداشت و هر یک از اعضا گاهی تصمیم هایی می گرفتند و اجرا می کردند که دیگران از آنها مطلع نمی شدند. نمونه آن اخراج ها بود.

به گفته آقای سروش نتیجه انقلاب فرهنگی این بود که تعدادی از استادان دانشگاه ها پیشاپیش رفته بودند؛ یعنی متوجه شده بودند که جایشان نیست. یک تعداد دیگری هم بودند که کمیته پاکسازی آنها را پاکسازی کرد. او می گوید "این کمیته های پاکسازی، قبل از تشکیل ستاد انقلاب فرهنگی وجود داشت و بعدش هم وجود داشت و کارشان هم مستقل بود و هیچ گزارشی هم به ما نمی دادند."

اما به گفته برخی از آگاهان و دانشگاهیان، اعضای شورا در دوره ای از این اخراج ها مطلع می شدند.

صادق زیباکلام می گوید آقای سروش و اغلب دیگر اعضای شورای انقلاب فرهنگی نقشی در اخراج ها نداشتند اما آنها از آنچه که در حال وقوع بود خبر داشتند و گلایه امثال ما این است که چرا آن زمان ساکت بودند.

امسال بیست و پنجمین سالگرد تاسیس شورای انقلاب فرهنگی است. این شورا اینک بیش از این ربع قرن سابقه دارد. نزدیک به سه دهه از انقلاب فرهنگی در دانشگاه های ایران گذشته و برگی به تاریخ معاصر ایران اضافه کرده اما هنوز آنچه که در ستاد و شورای انقلاب فرهنگی در سال های نخست تشکیل آن گذشت، موضوعی است که همچون روزهای وقوع آن بحث انگیز و پرچالش است.
]]> iran-goftogoo iran-goftogoo Tue, 15 Dec 2009 00:06:40 +0100 53788 http://www.iran-goftogoo.com/forums/index.php?showtopic=53778 «جناح حاکم به دسیسه متوسل شده است»



[title]محافل خبری از در راه بودن اتفاقی در فضای سیاسی ایران می‌نویسند. تشکیل ستاد بحران محرم، دامنه‌دار شدن بحث اهانت به عکس آیت‌الله خمینی و اخطار مجدد آیت‌الله خامنه‌ای به مخالفان، تنش‌ها و گمانه‌زنی‌ها را تشدید کرده است. [/title]

محمد خاتمی، اکبرهاشمی رفسنجانی، مهدی کروبی و میرحسین موسوی ماجرای "اهانت" به عکس آیت‌الله خمینی را محکوم کرده‌اند. بسیجیان و اصولگرایان اما کارزاری گسترده در مخالفت با جنبش اعتراضی به راه انداخته ‌و در آتش تنش می‌دمند.


حسن شریعتمداری، فعال سیاسی مقیم هامبورگ در گفتگو با دویچه‌وله از انگیزه‌ها و نقشه‌هایی می‌گوید که قصدشان شکاف در جنبش سبز و برآورد نیروی جناح حاکم است.


دویچه‌وله: فکر می‌کنید چهره‌های شاخص جنبش کنونی در مقام دفاع از خود در ماجرای پاره کردن عکس آقای خمینی در روز دانشجو، از مواضع خود عقب‌نشینی خواهند کرد؟

حسن شریعتمداری: به نظر من، رهبران جنبش توانسته‌اند با هوشیاری با این ماجرا برخورد کنند و ابتکاری هوشمندانه زده‌اند. آنها درخواست مجوز راهپیمایی برای برائت از این ماجرا را کرده‌اند.


ممکن است که غالب مردم موافق شرکت در یک راهپیمایی برای پشتیبانی از آقای خمینی نباشد، اما آنها این را هم می‌دانند که گروه احمدی‌نژاد در صدد ایجاد بحران برای زیر سوال بردن جنبش سبز است. به نظرمن مردم در صورتی که وزارت کشور به این راهپیمایی مجوز بدهد، در آن شرکت می‌کنند. اما اگر مجوز ندهند، مردم خواهند فهمید که این کار، دسیسه‌ای از سوی سپاه و نیروهای امنیتی بوده که هدفی جز ایجاد شکاف در میان رهبران جنبش سبز و معتقدان به آقای خمینی ندارد.


آیا با واکنش‌های کنونی از جمله سخنان روز یکشنبه آقای خامنه‌ای، تحصن سه روزه در مسجد دانشگاه تهران و سخنرانی نیروهای اصولگرا، امکان بسترسازی برای تندروی‌ بیشتر علیه مخالفان وجود دارد؟



جناح مقابل دارد با این واکنش‌ها، آخرین تیرها را از ترکش خود پرتاب می‌کند. آنها برای اختلاف‌افکنی در جنبش سبز به این دسیسه متوسل شده‌اند. آنها در عین‌حال خواسته‌اند نوعی وزن‌کشی اجتماعی نیز نسبت به حوزه نفوذ خود انجام داده باشند. امتحانی کرده باشند تا بدانند برد چنین دسیسه‌‌هایی در صحنه سیاسی ایران چقدر است. اگر این برد کم باشد و نتوانند به مقصود خود برسند، پرتاب شدیدی به عقب خواهند داشت و طرفداران جنبش سبز در آستانه ماه محرم، خواهند فهمید که این‌ها در وضعیتی نیستند که بتوانند بحران ساخته‌ی خود را مدیریت کنند. در چنین وضعیتی، مخالفان جرات هرچه بیشتری خواهند یافت تا با جرات و انگیزه بیشتری برای اعتراض در ماه محرم به میدان بیایند.


چه ارتباطی میان تشکیل ستاد بحران محرم و صحبت‌های روز یکشنبه آقای خامنه‌ای وجود دارد که گفتند انتخابات تمام شده و آقایان برگردند خانه‌هایشان؟

آقای خامنه‌ای از ترس اینکه مبادا کسانی مانند آقای موسوی اردبیلی از دسیسه طراحی شده اخیر فاصله بگیرد و پاره کردن عکس آقای خمینی را یک توطئه بداند، دوباره عجله کرد. دوباره مانند موضوع نتیجه انتخابات، میان دعوا نرخ تعیین کرد و از مبارزه عده‌ای با نظام گفت. قصد آقای خامنه‌ای این است که کسان دیگری جذب جنبش سبز یا طرفداران آقای موسوی نشوند.


اما اگر آقای خامنه‌ای، مانند زمان انتخابات نتواند برد کلام خود را تضمین کند، از خود رهبر بی‌رمقی خواهد ساخت که دارد برای مهار بحران دست وپا می‌زند. نتیجه این خواهد شد که هم مخالفان و هم سپاه که در تعادل قدرت ناپایداری با رهبر جمهوری اسلامی به سر می‌برد، ارزیابی خوبی از حدود و ثغور توان او به دست خواهند آورد.


در باره آماده باشی که شنبه شب پیرامون دستگیری آقای موسوی روی سایت‌های خبری بود چه می‌گویید؟ بالا گرفتن این شایعات یا احتمالات ناشی از چیست؟

معمولا این شایعات درآستانه مناسبت‌ها و مراسمی که از ایشان انتظار شرکت در آنها می‌رود، بر سرزبان‌ها می‌افتند. نظام به خوبی می‌داند که دستگیری آقای موسوی، دستگیری کسی است که مایل است اختلاف‌ها در چارچوب نظام اسلامی و خانوادگی باقی بمانند. اگر این‌ها دستگیر و حذف شوند، دیگر مانعی جلوی راه جنبش سبز برای فراتر رفتن از شعارهای کنونی و رهایی از چارچوب نظام اسلامی نمی‌ماند. در نتیجه، دستگیری آقایان موسوی یا کروبی، آخرین راه حل نیروهای امنیتی و آقای خامنه‌ای و طرفدارانش خواهد بود.


به نظر من ستاد بحران محرم باید نام خود را، ستاد بحران حکومت برای مقابله با اعتراض‌های محرم می‌گذاشت. این نام با مسما‌تر می‌بود. سنت عزاداری در ماه محرم، یک سنت اعتراضی است و مردم در ماه محرم حتما به ظلم موجود اعتراض خواهند کرد. برای آقای خامنه‌ای بسیار سخت خواهد بود که شعارهایی را که مردم تاکنون علیه یزید و معاویه می‌دادند، علیه ایشان بکاربرند.


و فکر می‌کنید غرض از بخشنامه معاون خبری ایرنا در مورد نام و لقب آقای رفسنجانی و تاکید بر حجت‌الاسلام بودن ایشان چیست؟

این‌بخشنامه‌ دلایل سیاسی دارد، وگرنه خود آقای خامنه‌ای هم مانند آقای رفسنجانی سواد لازم برای لقب آیت‌الله را ندارد. معنای این بخشنامه رسمی این است که آقای رفسنجانی را دستکم در حدود الفاظ و عناوین، پایین بیاورند و در نهایت در صحنه عمل هم ایشان را حذف کنند. این نقشه‌ای است که آقای خامنه‌ای نیز در آن دست دارد و منظور از آن، پرتاب کردن آقای رفسنجانی به خارج از دایره قدرت است.


مصاحبه‌گر: مهیندخت مصباح
تحریریه: بهرام محیی


]]> iran-goftogoo iran-goftogoo Mon, 14 Dec 2009 17:14:04 +0100 53778 http://www.iran-goftogoo.com/forums/index.php?showtopic=53776 کنفرانس کپنهاگ: هفته‌ی عمل فرارسید



[title]نخستین هفته‌ی نشست سران کشورها برای اتخاذ تدابیری جهت مقابله با تغییرات اقلیمی در جهان، نتایج ملموسی دربرنداشت. ارزیابی‌ها در باره‌ی این معضل یکسان هستند. پرسش اصلی این است که چگونه می‌توان چین و آمریکا را همراه ساخت. [/title]

نوربرت روتگن، وزیر محیط زیست آلمان با اشتیاق فراوان هفته‌ی دوم کنفرانس محیط زیست در کپنهاگ را آغاز می‌کند. به گفته‌ی وی، اکنون وقت آن است که سخنان تبدیل به عمل شوند. این درست همان چیزی است که در پایان هفته، ده‌ها هزار تظاهرکننده‌ی طرفدار محیط زیست در کپنهاگ خواستار شدند.



ولی آن چه خواست تظاهرکنندگان است، باید از طرف سیاستمداران از قوه به فعل درآید. از این دیدگاه باید گفت که هفته‌ا‌ی دشوار در برابر آنان قرار دارد. اگر چه وزرای کشورها تازه از روز چهارشنبه رسما به کنفرانس می‌پیوندند، ولی از هم اکنون بیش از ۵۰ تن از آنان در پایتخت دانمارک بسر می‌برند.



پرسش‌های گرهی



در پایان هفته یک سری گفت‌وگوهای غیررسمی میان سیاستمداران آغاز شد. این آغاز تماس‌ها در کنفرانس بود. وزرا دو سند آماده کرده‌اند که دست‌کم مسائل گرهی را معین می‌کنند. نخستین مساله این است که چه کسی کدام وظیفه را در حفاظت از آب و هوا برعهده می‌گیرد؟ دوم اینکه وعده‌ها تا چه اندازه تعهدآور هستند؟ سوم اینکه کشورهای صنعتی چقدر باید به کشورهای فقیر برای مقابله با تغییرات اقلیمی بپردازند؟



موضوع بر سر۲ / ۷ میلیارد یورویی نیست که کشورهای اتحادیه‌ی اروپا تقبل کرده‌اند. نیاز مالی کشورهای فقیر در این زمینه بسی بیشتر است. اتحادیه‌ی اروپا در این زمینه هنوز رقم مشخصی ذکر نکرده است.



پیش‌نویس سند روی میز است


پیش‌نویس سند پایانی کنفرانس نیز آماده است. در این پیش‌نویس ارقام مشخصی برای کاهش گازهای گلخانه‌ای کشورها پیشنهاد شده‌اند. کشورهای صنعتی باید میزان تولید گازهای گلخانه‌‌ای خود را تا سال ۲۰۲۰ بین ۲۵ تا ۴۰ درصد کاهش دهند. کشورهای نیمه صنعتی نیز که برای نخستین بار وظیفه برعهده می‌گیرند، باید ۱۵ تا ۴۰ درصد از افزایش گازهای آلاینده‌ی خود بکاهند.



ارقام یاد شده بلندپروازانه هستند و با مقاومت روبرو شده‌اند. چین انتقاد کرده است که چنین ارقامی بار سنگینی بر دوش این کشور می‌نهد. شاید مهم‌ترین پرسش این باشد که چگونه می‌توان چین و آمریکا را همراه ساخت.



پیش‌نویس سند، تنها کشورهایی را متعهد می‌کند که پروتکل کیوتو را امضا کرده‌اند. بدین‌سان ایالات متحده‌ی آمریکا و کشورهای نیمه صنعتی هر وقت که بخواهند می‌توانند زیر حرف‌های خود بزنند. این مساله بیش از هر چیز مایه‌ی نگرانی اتحادیه‌ی اروپاست. آن‌ها راه چاره را در آن دیده‌اند که در صورت لزوم پیش‌نویس را اصلاح کنند.



بر این پایه باید گفت که نکته‌های گرهی روشن هستند. روزهای پنجشنبه و جمعه (۱۷ و ۱۸ دسامبر) سران کشورها در کپنهاگ تصمیم‌گیری خواهند کرد. آنگلا مرکل صدراعظم آلمان در این زمینه خوشبینی محتاطانه‌ای دارد.

]]> iran-goftogoo iran-goftogoo Mon, 14 Dec 2009 16:58:06 +0100 53776 http://www.iran-goftogoo.com/forums/index.php?showtopic=53770 دیگر کسی این دروغ ها را باور نمی کند

[title]یکی از اعضای انجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیر و از دوستان مجید توکلی، در مصاحبه با روز به تشریح زوایای اقدام خبرگزاری های فارس و ایرنا در نشان دادن تصویری از وی با لباس زنانه پرداخته است. این فعال دانشجویی معتقد است که مسوولان امنیتی به شکار رهبران و فعالان جنبش دانشجویی به عنوان وسیله ای برای سرکوب اعتراضات نگاه می کنند. مصاحبه با این عضو انجمن اسلامی، که به دلیل شرایط ایجاد شده علیه فعالان دانشجویی ترجیح می دهد نام وی ذکر نشود، در پی می آید. [/title]



زمانی که عکس های مجید توکلی با روسری و مقنعه منتشر شد، دانشجویان چطور به این موضوع نگاه کردند و از دید آنها هدف از انتشار این تصاویرچه بود؟

ابتدا که خبر بازداشت یکی از فعالین دانشجویی با لباس زنانه در میان دانشجویان پیچید همه معتقد بودند که چنین چیزی از اساس دروغ است. این شایعه مربوط به روز اول تجمعات دانشجویی است یعنی روز 16 آذر. روز بعد از 16 آذر یعنی هفدهم با گسترش تجمعات نزدیک عصر خبری همزمان بر روی دو خبرگزاری فارس و رجانیوز قرار گرفت. مجید توکلی با لباس زنانه با تعدادی عکس با ابولحسن بنی صدر مقایسه شده بود. عمده ی دانشجویان با شنیدن و دیدن چنین خبری بخصوص که به سرعت در رسانه های منتسب به حامیان دولت و به ویژه سایت های رسمی بسیج دانشجویی از جمله بسیج دانشجویی دانشگاه امیرکبیر پخش شد می گفتند که چنین چیزی محال است. جالب است که روز 17 بر روی بردهای دانشگاه بسیج دانشجویی کاغذهایی را زده بود مبنی بر اینکه اخبار کامل را در سایتشان بخوانید؛ این مربوط به سابقه مجید توکلی و سخنرانی اش در آن روز خاص می شود. مجید توکلی به صراحت لهجه و شجاعت در میان دوستانش شهره است. به ویژه در میان فعالین دانشجویی دانشگاه های مختلف ایران. مجید توکلی در آن روز خاص هم تنها و یک تنه با اینکه می دانست بازداشت خواهد شد و این را در ارتباط با دوستانش در روزهای قبل مطرح کرده بود در دانشگاه سخنرانی کرد. جالب است بدانید که مجید توکلی 7 بار از بالای پله ها به پایین می آید و دو باره سخنرانی می کند. تمام دانشجویانی که آن روز حضور داشتند و سخنان او را شنیدند و بدون درنگ می گفتند که خبر لباس عوض کردن او، کار خود نیروهای امنیتی است.



در مجموع، دانشجویان بیشتر از چه زاویه ای عکس های منتشر شده را مورد توجه قرار می دادند؟

بحث های بسیاری از جانب خود دانشجویان مطرح شد. اولین نکته این بود که دانشجویان به پس زمینه سفید این عکس ها توجه می کردند. موضوع بعدی این بود که دانشجویان اذعان می کردندکه مجید را با کاپشن سورمه ای دیده اند در حالی که در عکس آستین او به رنگ قهوه ای است. علاوه بر اینها، زمان انتشار چنین عکس هایی جای تأمل دارد. چرا این عکس ها همان روز منتشر نشده و پس از گذشت یک روز از بازداشت منتشر شده است؟ آیا این خود تدارک دیدن برای طراحی یک پروژه را نمی رساند؟



و در این بین ارزیابی فعالان دانشجویی از دلایل این اقدام چه بود؟

پس از اعتراضات دانشجویان در آذرماه سال 85 به رئیس دولت، نیروهای امنیتی که گویا زخم عمیقی از این بابت خورده بودند دست اند کار طراحی یک پروژه ی کثیف شدند: جعل نشریات دانشجویی دانشگاه امیرکبیر. درجریان انتشار آن نشریات که در دهه ی اول اردیبهشت سال 86 انجام شد، چندین تیم، از حراست دانشگاه و مسئولین فرهنگی و ریاست دانشگاه گرفته تا بخش هایی از دولت به هدایت پروژه ای پرداختند که طی آن برای حذف و بازداشت دانشجویان عضو انجمن اسلامی به برخی مقدسات به شکل تلویحی توهین شده بود.

پس از آن غائله که طی آن ریاست دانشگاه و بسیج دانشجویی از شاکیان پرونده بودند، با توجیه توهین به مقدسات 9 دانشجو هرکدام بیش از 50 روز انفرادی را توام با شکنجه های شدید روحی و بعضاً جسمی تحمل کردند. آقایان خودشان نیز نهایتاً نگفتند آن نشریات توسط چه کسی منتشر شده است و نهایتا نیز سه دانشجو را که بیش از 15 ماه حبس را تحمل نموده و نزدیک به 60 روز آن را در انفرادی بودند، تبرئه کردند. پس از آن، پرونده دفن شهدا را ساختند و به دنبال آن ده ها دانشجو را مورد ضرب وشتم قرار داده و از جلوی درب دانشگاه ربودند که فیلم های آن نیز موجود است و بسیاری دیده اند و پس از آزادی آن عده به خانه 4 نفر از همان فعالین دانشجویی ریخته و بازداشتشان کردند. مجریان همان پروژه ها که از رسوایی شکنجه ها و نخ نما شدن پرونده های پیشینشان به شدت عصبانی هستند، اکنون با دستپاچگی به پرونده سازی برای مجید توکلی روی آورده اند.

سوالی که اینجا مطرح است این است که اگر این یک "پروژه برنامه ریزی شده" است، آنها آیا به این موضوع فکر نکرده اند که مجید توکلی پس از آزادی ممکن از واقعیت ماجرا را برملا کند؟

تجربه این کار پیشتر هم وجود داشته. یعنی سابق بر این هم ما با چنین پروژه ای روبه رو بودیم که بدون هیچ مدرکی می گفتند شما با سازمان مجاهدین خلق ارتباط داریدهمان طور که در مورد برخی فعالین اصلاح طلب هم گفتند که مشروبات الکلی مصرف می کرده یا ارتباطات نامشروع داشته اند. درباره افشای ماجرا پس از بازداشت نیز باید گفت ایشان در پرونده جعل نشریات هم خودشان می دانستند که کار خودشان است و می دانستند چگونه دانشجویان را شکنجه کرده اند. اما گمان می کنند که دانشجوها می ترسند و افشاگری نمی کنند، یا فکر می کنند این دروغشان برای مدتی نام مجید را لکه دار می کند و این دستمایه ای است برای تخریب چهره ی او حتی اگر تنها برای چند ماه باشد. هرچند که پس از ماجراهای اعترافات و ضرب و جرح مردم عادی در خیابان این نکته برای اذهان روشن شده است که تمای ادعاهای دستگاه های امنیتی علیه منتقدان از اساس دروغ است و دیگر کسی برای این دروغ ها تره هم خورد نمی کند.



این کارها چه تاثیری در اراده دانشجویان برای ادامه اعتراضات می گذارد؟ آنها را مصمم تر می کند یا اینکه ممکن است مرعوب کند؟

خوب در شرایط فعلی که دانشجویان هشیارانه با این قضایا برخورد می کنند، چنین سناریو هایی سبب ترس نمی شود. اگر در اخبار دیده باشید در تظاهرات مربوط به روز دانشجو در بسیاری از دانشگاه ها مأمورین امنیتی در مقابل دانشگاه ها دانشجویان را بازداشت می کردند. اما شعارهای فعلی تجمعات به مراتب تندتر از آن چیزی است که در بیان فعالین دانشجویی وجود دارد. این خود نشان می دهد که این دست اقدامات تأثیری در فضا نداشته است. شاید هم این کار برای به حاشیه راندن اقدامات دیگری بوده که به مراتب غیرانسانی تر بوده اند. فراموش نکنیم که رسانه های حکومتی در خبرسازی خود علیه توکلی آشکارا یک اصل را زیر پاگذاشته اند که به چه دلیل اساساً یک دانشجو را بازداشت می کنند که حالا بازداشتش با لباس زنانه باشد یا مردانه؟ یا چه نهادی او را بازداشت کرده است که اخبارش در فارس و ایرنا و رجانیوز خورده است؟



احیانا دانشجویان در واکنش به برخوردی که با مجید توکلی انجام شده، اعتراضاتی خواهند داشت؟

بله قطعاً. دانشجویان نه فقط نسبت به آن برخورد بلکه اساساً نسبت به بازداشت مجید معترض اند. بسیاری از دانشجویان در فیس بوک و دیگر شبکه های اجتماعی به صراحت پس از سخنرانی مجید و بازداشتش، از او به عنوان" قهرمان جنبش دانشجویی" نام برده اند. آنان بی شک نسبت به بازداشت وی سکوت نخواهند کرد. البته باید بپذیریم که مجید تنها یکی از چنیدن فعال دانشجویی بازداشت شده است. دانشجویان نسبت به بازداشت دیگر دوستان خود نیز، که از سرنوشت خیلی هاشان هیچ اطلاعی در دست نیست، معترض اند. جلوی در های دانشگاه های مختلف با باتون چنان بر سر و بدن دانشجویان کوبیده اند که بسیاری از سرهاشکسته و خونین شده اند و بدن های بسیاری نیز هنوز کبود است. به چه حقی اینگونه زده اند و برده اند؟ پس دانشجویان باید معترض باشند. همانگونه هم که دیدیم، در سه روز گذشته نیز در دانشگاه شریف و تهران این اتفاق رخ داده است.


]]> iran-goftogoo iran-goftogoo Mon, 14 Dec 2009 16:15:45 +0100 53770 http://www.iran-goftogoo.com/forums/index.php?showtopic=53767 دیگر کسی این دروغ ها را باور نمی کند

[title]یکی از اعضای انجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیر و از دوستان مجید توکلی، در مصاحبه با روز به تشریح زوایای اقدام خبرگزاری های فارس و ایرنا در نشان دادن تصویری از وی با لباس زنانه پرداخته است. این فعال دانشجویی معتقد است که مسوولان امنیتی به شکار رهبران و فعالان جنبش دانشجویی به عنوان وسیله ای برای سرکوب اعتراضات نگاه می کنند. مصاحبه با این عضو انجمن اسلامی، که به دلیل شرایط ایجاد شده علیه فعالان دانشجویی ترجیح می دهد نام وی ذکر نشود، در پی می آید. [/title]



زمانی که عکس های مجید توکلی با روسری و مقنعه منتشر شد، دانشجویان چطور به این موضوع نگاه کردند و از دید آنها هدف از انتشار این تصاویرچه بود؟

ابتدا که خبر بازداشت یکی از فعالین دانشجویی با لباس زنانه در میان دانشجویان پیچید همه معتقد بودند که چنین چیزی از اساس دروغ است. این شایعه مربوط به روز اول تجمعات دانشجویی است یعنی روز 16 آذر. روز بعد از 16 آذر یعنی هفدهم با گسترش تجمعات نزدیک عصر خبری همزمان بر روی دو خبرگزاری فارس و رجانیوز قرار گرفت. مجید توکلی با لباس زنانه با تعدادی عکس با ابولحسن بنی صدر مقایسه شده بود. عمده ی دانشجویان با شنیدن و دیدن چنین خبری بخصوص که به سرعت در رسانه های منتسب به حامیان دولت و به ویژه سایت های رسمی بسیج دانشجویی از جمله بسیج دانشجویی دانشگاه امیرکبیر پخش شد می گفتند که چنین چیزی محال است. جالب است که روز 17 بر روی بردهای دانشگاه بسیج دانشجویی کاغذهایی را زده بود مبنی بر اینکه اخبار کامل را در سایتشان بخوانید؛ این مربوط به سابقه مجید توکلی و سخنرانی اش در آن روز خاص می شود. مجید توکلی به صراحت لهجه و شجاعت در میان دوستانش شهره است. به ویژه در میان فعالین دانشجویی دانشگاه های مختلف ایران. مجید توکلی در آن روز خاص هم تنها و یک تنه با اینکه می دانست بازداشت خواهد شد و این را در ارتباط با دوستانش در روزهای قبل مطرح کرده بود در دانشگاه سخنرانی کرد. جالب است بدانید که مجید توکلی 7 بار از بالای پله ها به پایین می آید و دو باره سخنرانی می کند. تمام دانشجویانی که آن روز حضور داشتند و سخنان او را شنیدند و بدون درنگ می گفتند که خبر لباس عوض کردن او، کار خود نیروهای امنیتی است.



در مجموع، دانشجویان بیشتر از چه زاویه ای عکس های منتشر شده را مورد توجه قرار می دادند؟

بحث های بسیاری از جانب خود دانشجویان مطرح شد. اولین نکته این بود که دانشجویان به پس زمینه سفید این عکس ها توجه می کردند. موضوع بعدی این بود که دانشجویان اذعان می کردندکه مجید را با کاپشن سورمه ای دیده اند در حالی که در عکس آستین او به رنگ قهوه ای است. علاوه بر اینها، زمان انتشار چنین عکس هایی جای تأمل دارد. چرا این عکس ها همان روز منتشر نشده و پس از گذشت یک روز از بازداشت منتشر شده است؟ آیا این خود تدارک دیدن برای طراحی یک پروژه را نمی رساند؟



و در این بین ارزیابی فعالان دانشجویی از دلایل این اقدام چه بود؟

پس از اعتراضات دانشجویان در آذرماه سال 85 به رئیس دولت، نیروهای امنیتی که گویا زخم عمیقی از این بابت خورده بودند دست اند کار طراحی یک پروژه ی کثیف شدند: جعل نشریات دانشجویی دانشگاه امیرکبیر. درجریان انتشار آن نشریات که در دهه ی اول اردیبهشت سال 86 انجام شد، چندین تیم، از حراست دانشگاه و مسئولین فرهنگی و ریاست دانشگاه گرفته تا بخش هایی از دولت به هدایت پروژه ای پرداختند که طی آن برای حذف و بازداشت دانشجویان عضو انجمن اسلامی به برخی مقدسات به شکل تلویحی توهین شده بود.

پس از آن غائله که طی آن ریاست دانشگاه و بسیج دانشجویی از شاکیان پرونده بودند، با توجیه توهین به مقدسات 9 دانشجو هرکدام بیش از 50 روز انفرادی را توام با شکنجه های شدید روحی و بعضاً جسمی تحمل کردند. آقایان خودشان نیز نهایتاً نگفتند آن نشریات توسط چه کسی منتشر شده است و نهایتا نیز سه دانشجو را که بیش از 15 ماه حبس را تحمل نموده و نزدیک به 60 روز آن را در انفرادی بودند، تبرئه کردند. پس از آن، پرونده دفن شهدا را ساختند و به دنبال آن ده ها دانشجو را مورد ضرب وشتم قرار داده و از جلوی درب دانشگاه ربودند که فیلم های آن نیز موجود است و بسیاری دیده اند و پس از آزادی آن عده به خانه 4 نفر از همان فعالین دانشجویی ریخته و بازداشتشان کردند. مجریان همان پروژه ها که از رسوایی شکنجه ها و نخ نما شدن پرونده های پیشینشان به شدت عصبانی هستند، اکنون با دستپاچگی به پرونده سازی برای مجید توکلی روی آورده اند.

سوالی که اینجا مطرح است این است که اگر این یک "پروژه برنامه ریزی شده" است، آنها آیا به این موضوع فکر نکرده اند که مجید توکلی پس از آزادی ممکن از واقعیت ماجرا را برملا کند؟

تجربه این کار پیشتر هم وجود داشته. یعنی سابق بر این هم ما با چنین پروژه ای روبه رو بودیم که بدون هیچ مدرکی می گفتند شما با سازمان مجاهدین خلق ارتباط داریدهمان طور که در مورد برخی فعالین اصلاح طلب هم گفتند که مشروبات الکلی مصرف می کرده یا ارتباطات نامشروع داشته اند. درباره افشای ماجرا پس از بازداشت نیز باید گفت ایشان در پرونده جعل نشریات هم خودشان می دانستند که کار خودشان است و می دانستند چگونه دانشجویان را شکنجه کرده اند. اما گمان می کنند که دانشجوها می ترسند و افشاگری نمی کنند، یا فکر می کنند این دروغشان برای مدتی نام مجید را لکه دار می کند و این دستمایه ای است برای تخریب چهره ی او حتی اگر تنها برای چند ماه باشد. هرچند که پس از ماجراهای اعترافات و ضرب و جرح مردم عادی در خیابان این نکته برای اذهان روشن شده است که تمای ادعاهای دستگاه های امنیتی علیه منتقدان از اساس دروغ است و دیگر کسی برای این دروغ ها تره هم خورد نمی کند.



این کارها چه تاثیری در اراده دانشجویان برای ادامه اعتراضات می گذارد؟ آنها را مصمم تر می کند یا اینکه ممکن است مرعوب کند؟

خوب در شرایط فعلی که دانشجویان هشیارانه با این قضایا برخورد می کنند، چنین سناریو هایی سبب ترس نمی شود. اگر در اخبار دیده باشید در تظاهرات مربوط به روز دانشجو در بسیاری از دانشگاه ها مأمورین امنیتی در مقابل دانشگاه ها دانشجویان را بازداشت می کردند. اما شعارهای فعلی تجمعات به مراتب تندتر از آن چیزی است که در بیان فعالین دانشجویی وجود دارد. این خود نشان می دهد که این دست اقدامات تأثیری در فضا نداشته است. شاید هم این کار برای به حاشیه راندن اقدامات دیگری بوده که به مراتب غیرانسانی تر بوده اند. فراموش نکنیم که رسانه های حکومتی در خبرسازی خود علیه توکلی آشکارا یک اصل را زیر پاگذاشته اند که به چه دلیل اساساً یک دانشجو را بازداشت می کنند که حالا بازداشتش با لباس زنانه باشد یا مردانه؟ یا چه نهادی او را بازداشت کرده است که اخبارش در فارس و ایرنا و رجانیوز خورده است؟



احیانا دانشجویان در واکنش به برخوردی که با مجید توکلی انجام شده، اعتراضاتی خواهند داشت؟

بله قطعاً. دانشجویان نه فقط نسبت به آن برخورد بلکه اساساً نسبت به بازداشت مجید معترض اند. بسیاری از دانشجویان در فیس بوک و دیگر شبکه های اجتماعی به صراحت پس از سخنرانی مجید و بازداشتش، از او به عنوان" قهرمان جنبش دانشجویی" نام برده اند. آنان بی شک نسبت به بازداشت وی سکوت نخواهند کرد. البته باید بپذیریم که مجید تنها یکی از چنیدن فعال دانشجویی بازداشت شده است. دانشجویان نسبت به بازداشت دیگر دوستان خود نیز، که از سرنوشت خیلی هاشان هیچ اطلاعی در دست نیست، معترض اند. جلوی در های دانشگاه های مختلف با باتون چنان بر سر و بدن دانشجویان کوبیده اند که بسیاری از سرهاشکسته و خونین شده اند و بدن های بسیاری نیز هنوز کبود است. به چه حقی اینگونه زده اند و برده اند؟ پس دانشجویان باید معترض باشند. همانگونه هم که دیدیم، در سه روز گذشته نیز در دانشگاه شریف و تهران این اتفاق رخ داده است.


]]> iran-goftogoo iran-goftogoo Mon, 14 Dec 2009 15:53:30 +0100 53767